Er zit meer in mij dan er nu uitkomt

Een aantal jaren geleden begon deze gedachte af en toe bij mij te spelen.

‘Er zit meer in mij dan er nu uitkomt.’

Meestal duwde ik ze weg. Maar wanneer ik ze toeliet, gebeurde er van alles.

Er was een lichte frustratie. 

Een confronterend besef dat ik gaandeweg een pad was ingeslagen dat goed was, maar niet ‘wauw’.

Dat ik vastzat in iets wat comfortabel was. In iets dat me stabiliteit gaf, zekerheid, een goed inkomen.

Ik wist wat er van mij verwacht werd en wat ik er voor terugkreeg. Ik kende het.

Het was oké.

Niet minder. Maar ook niet meer.

Tegelijk voelde ik een diep verlangen naar meer.

Meer mezelf zijn in mijn job.

Meer doen met mijn talenten.

Meer betekenis.

Meer impact.

Meer voldoening.

Meer energie.

Meer drive.

Als ik dat verlangen toeliet, voelde ik een warme gloed. En een zekere kracht. Nog stil, maar duidelijk aanwezig.

Een gevoel van overtuiging en mogelijkheden. Hoe fantastisch zou het zijn om echt te doen waar ik van binnen warm van werd?

Wat zou er dan mogelijk zijn? Wat zou ik kunnen betekenen? Welke bijdrage zou ik dan kunnen leveren?

Dat gevoel was groots en intens.

Tot de vraag kwam: ‘maar hoe dan?’

En op dat moment was de magie weg.

Want hoe graag ik het ook wilde, ik wist niet hoe dat er concreet uitzag.

Ik kende het gevoel, maar niet de vorm. Ik wist niet wat ik dan precies zou doen. Met wie. In welke context.

Wat was dat “meer” eigenlijk?

En dus keerde ik terug naar het gekende pad. Back to reality, zei ik dan tegen mezelf.

Ik ben mezelf meermaals op dat punt tegengekomen.

Het verlangen toelaten, voelen hoe het borrelde… en het dan weer wegduwen.

Terug naar wat ik kende. Naar wat veilig was. Naar wat wél concreet was. Naar wat logisch leek.

Tot ik het op een bepaald moment wel toeliet, zachtjes, voorzichtig. Vanuit nieuwsgierigheid.

Wat als ik dit gevoel meer aandacht gaf? Wat als ik er ruimte voor maakte, zonder dat ik al moest weten waar het naartoe zou leiden?

Het eerste dat daardoor duidelijker werd, was de richting die het uitging.

Ik ontdekte dat ik energie kreeg van anderen begeleiden. 

Dat ik voldoening haalde uit gesprekken waarin iemand helderheid vond. 

Dat ik graag naast iemand stond wanneer die een volgende stap overwoog.

Het was nog niet concreet, nog niet uitgewerkt, maar ik kon er wel op afstemmen en het gebruiken als kompas.

En dus begon ik daar meer ruimte voor te maken. In mijn werk. In de rollen die ik opnam.

En later ook in opleidingen rond coaching en mentoring.

Als ik daar nu op terugkijk, lijkt het bijna evident.

Natuurlijk past coaching bij mij. Natuurlijk klopt dat. Dat is gewoon wie ik ben.

Maar toen wist ik dat nog niet.

En ik heb dat niet ineens bedacht. Ik heb het gaandeweg ontdekt.

Door te luisteren naar wat mij energie gaf.

Door kleine keuzes te maken die goed voelden.

Door dingen uit te proberen en bij te sturen.

Door stap voor stap mijn eigen pad te creëren.

Gaandeweg verscherpte ik zo mijn richting en kwam mijn focus steeds duidelijker te liggen op coaching rond werk en loopbaan.

En vandaag weet ik nóg helderder waar ik het meest door geraakt word.

Door mensen die voelen dat er meer in hen zit dan er nu uitkomt in hun werk en die daar bewust mee aan de slag willen gaan.

Mensen die meer zichzelf willen zijn in hun job. Die hun volle potentieel willen laten stromen.

Die bewuster willen kiezen waarvoor ze hun tijd, energie en talenten inzetten.

Die willen bezig zijn met wat er voor hen écht toe doet.

Deze mensen begeleiden in hun zoektocht voelt voor mij als thuiskomen.

En daarom deel ik dit verhaal.

Niet om te zeggen dat je alles moet omgooien. En al zeker niet om te zeggen dat het eenvoudig is.

Maar om te zeggen dat dat gevoel, dat stille besef dat er meer in je zit, er niet zomaar is.

Het vraagt moed om het toe te laten.

Het vraagt eerlijkheid om te erkennen dat “goed genoeg” misschien niet meer volstaat.

Het vraagt inspanning om te onderzoeken wat dat “meer” voor jou betekent.

Maar het is de moeite waard.

Als deze gedachte ook bij jou speelt — er zit meer in mij dan er nu uitkomt — duw ze dan niet zomaar weg.

Geef ze aandacht.

Maak er ruimte voor.

Word nieuwsgierig.

En als je voelt dat je daar begeleiding in kan gebruiken, stuur me gerust een bericht.

Dan verkennen we samen wat er bij jou speelt, en of ik daarin iets voor je kan betekenen.

Geen druk. Geen moeten.

Wel rust. Helderheid. Richting.