De kracht van 'Dit is het niet'
Herken je dat gevoel?
Het gevoel dat er iets niet helemaal klopt, maar je kunt je vinger er niet precies opleggen?
Een gevoel van ontevredenheid.
Van leegte. Van gebrek aan voldoening.
Een gevoel waarbij je denkt: ‘Dit is het niet’.
Soms is het er sluimerend, soms is het heel nadrukkelijk aanwezig.
In deze blog neem ik je mee in hoe dat gevoel voor mij het begin van iets nieuws werd.
Stap 1: Bewustwording
Een paar jaar geleden zat ik met een ‘Dit is het niet’ gevoel.
Op papier leek mijn leven prima: een fijn gezin, een goede baan, een gevuld sociaal leven.
Maar vanbinnen voelde ik iets anders.
Een constante onrust.
Vermoeidheid.
Ik merkte dat ik soms zuchtend rondliep, en moeite had om zelfs van kleine dingen te genieten.
Ik wist dat er iets niet klopte, maar ik wist niet wat ik wilde of nodig had.
Dat gevoel van "Dit is het niet" kan zich op verschillende manieren manifesteren:
Vermoeidheid.
Onrust.
Ontevredenheid.
Frustratie.
Verdriet...
Vaak zijn dat signalen dat er iets ontbreekt.
Dat je vandaag niet helemaal leeft of werkt op een manier die bij je past.
Dat er meer in je zit dan er nu uitkomt.
De eerste stap naar verandering is je bewust worden van dit gevoel.
Erkennen dat het er is.
En dat het oké is.
Stap 2: Omgaan met onzekerheid
Soms is het verwarrend om iets te voelen, maar niet te weten waar het vandaan komt.
Ik begon te zoeken.
Naar antwoorden.
Naar richting.
Ik las boeken.
Beluisterde podcasts.
Sprak erover met mensen om me heen.
In de hoop dat zij me de weg konden wijzen.
Toch vond ik niet wat ik echt zocht.
Af en toe voelde ik een aarzelende interesse, maar dan kwam er ook twijfel.
Is dit wel iets voor mij?
Wanneer ga ik dat er nog bij doen?
Is dat wel de moeite waard?
En zo bleef ik maar ronddraaien in dezelfde cirkeltjes.
Twijfel is vaak één van de grootste obstakels op onze weg naar verandering.
Je kan makkelijk ontmoedigd raken door de vele "wat als?" -vragen.
Wat als het niet lukt?
Wat als ik de verkeerde keuze maak?
Wat als het niet beter is?
Daardoor blijf je soms eerder zoeken in je hoofd, dan echt bewegen.
Wat hierbij kan helpen,
is je gedachten en gevoelens opschrijven.
Niet om meteen een antwoord te vinden,
maar om zicht te krijgen op wat er in je omgaat.
Schrijven helpt om te vertragen,
je gedachten te ordenen,
en meer helderheid te krijgen in wat je echt wilt.
Stap 3: Richting vinden
Na een tijd van zoeken en twijfelen voelde ik dat ik iets anders nodig had.
Niet meteen een groot plan of doel.
Maar wel een eerste richting.
Ik besefte ook dat ik die zelf diende te bepalen.
Dat anderen niet wisten wat voor mij de juiste richting was.
De antwoorden die ik zocht, had ik bij mezelf te vinden.
En dus maakte ik tijd en ruimte om naar binnen te keren.
Door te wandelen.
Door in stilte in de natuur te zitten.
Door te schrijven.
Het bracht rust.
Vertraagde mijn ademhaling.
En bracht me dichter bij mezelf.
Zo werd ik me bewuster van wat er in mij leefde.
En begon er iets te verschuiven.
Ik merkte dat ik energie kreeg van anderen begeleiden.
Dat ik voldoening haalde uit gesprekken waarin iemand helderheid vond.
Dat ik graag naast iemand stond wanneer die een volgende stap overwoog.
Het was nog niet concreet.
Nog niet uitgewerkt.
Maar ik kon het wel voelen.
En er voorzichtig op afstemmen.
Als een soort kompas.
Richting vinden begint vaak niet met weten,
maar met leren luisteren.
Naar wat je energie geeft.
Naar wat je nieuwsgierig maakt.
Naar wat blijft terugkomen.
Ook al is het nog klein.
Of nog niet helemaal logisch.
Wat daarbij helpt,
is om bewust tijd te maken om te vertragen.
Om even uit je hoofd te stappen, en terug te keren naar jezelf.
Door te doen wat jij daarvoor nodig hebt.
Wandelen.
Schrijven.
Stil zijn...
En te luisteren naar wat er naar boven komt.
Stap 4: In beweging komen
Zodra er die richting was rond het begeleiden van anderen, voelde ik dat ik daar verder iets mee wilde doen.
Ik schreef me in voor een opleiding rond coaching,
zonder echt te weten waar het me zou brengen.
Het was geen keuze vanuit een duidelijk plan.
Eerder iets dat me aantrok.
Iets dat mijn nieuwsgierigheid prikkelde.
Niet omdat ik zeker was dat dit “het” was.
Maar omdat het aansloot bij wat ik voelde.
Die stap bracht dingen in beweging.
Ik kreeg nieuwe inzichten.
Nieuwe ideeën.
Nieuwe energie.
En ook nieuwe mogelijkheden voor een volgende stap.
Door telkens kleine, haalbare stappen te zetten,
ontdekte ik gaandeweg wat bij mij paste.
En wat niet.
Het heeft me gebracht waar ik vandaag sta.
Werk waarin ik anderen mag begeleiden.
Op een manier die bij mij past.
En die me energie en voldoening geeft.
En tegelijk voel ik: dit is geen eindpunt.
Het is iets dat blijft evolueren.
Dat ik verder vormgeef door te blijven verkennen,
en bij te sturen op basis van wat ik onderweg leer.
In beweging komen betekent niet
dat je alles zeker weet.
Het betekent dat je bereid bent
te verkennen wat je bent beginnen voelen.
Niet vanuit zekerheid,
maar vanuit nieuwsgierigheid en vertrouwen.
Wat daarbij helpt,
is om klein te beginnen.
Een eerste stap die haalbaar voelt.
En te zien wat er dan mogelijk wordt.
Herken je jezelf hierin?
Misschien herken je iets van jezelf in dit proces.
Dat gevoel dat er iets wringt.
De twijfel die je soms tegenhoudt.
Het zoeken, zonder meteen te weten waarheen.
In het Zinwijzer-traject gaan we daar bewust mee aan de slag.
Door samen te kijken naar wat er bij jou speelt.
Wat je voelt.
Waar je twijfelt.
Wat je nodig hebt.
Welke richting voor jou klopt.
En hoe je vandaaruit haalbare stappen kan zetten.
Wil je daar meer over weten?
